Zboża w produkcji rolniczej
Jak daleko pamięć sięga Polska była krajem rolniczym w którym uprawiało się przede wszystkim zboża. Tak się działo do lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku kiedy to po raz pierwszy stwierdzono że uprawa zbóż: żyta i pszenicy, jest nieopłacalna. Były to mylne informacje które doprowadziły do tego, że rolnicy zaprzestali siewu tych zbóż. Na szczęście koniec dwudziestego wieku był okresem gdy Polska przygotowywała się do wejścia do Unii i musiała spełniać pewne standardy. Jednym z nich były wymagania dotyczące uprawy zbóż. Zaczęto siać coraz więcej zbóż które jest potrzebne przede wszystkim na mąkę. Po wejściu Polski do Unii nastąpił gwałtowny rozwój rolnictwa spowodowany rożnego rodzajami dopłat. Rolnicy zaczęli modernizować maszyny rolnicze. Zaczęły powstawać gospodarstwa wielohektarowe zatrudniające pracowników zewnętrznych. Rolnictwo zaczęło się uprzemysławiać. Dzięki postępowi w nauce powstały odmiany zbóż (pszenżyto) które można siać na wszystkich typach gleb i osiągnąć podobne zbiory.